پیرامون صادق هدایت
معمولاً هیچ اشاره ای به وجوه منفی و ضد دینی و ضد اسلامی و ضد اخلاقی صادق هدایت نمی شود. صادق هدایت براساس معیارهای روان شناسی و روان پزشکی مدرن، بیماری افسرده بود که از اختلالات شخصیتی عمیق رنج می برد. هدایت در آثار و نیز در زندگی و معاشرت هایش فردی هتّاک و بی ادب بود. هدایت، بنا به اذعان معاشران(و بنا به اشاره های تلویحی و بعضاً تصریحات خودش) از بیماری های اخلاقی – جنسی ای نظیر همجنس گرایی و عادت به استمناء و هذیان های جنسی رنج می برد. هدایت (به گواهی آثار و شهادت دوستانش) روشنفکری ضد اسلام بود. او تا مرز جنون، از اسلام و روحانیت شیعه متنفر بود. نامه های هدایت، گاه همراه با آن چنان موارد شرم آور و زشتی از گزارش اعمال و افکار شنیع است که حتی بیان آن ها خجالت آور است. علاقمندان و آن ها که می خواهند با برخی وجوه شرم آور شخصیت هدایت آشنا شوند می توانند به مقاله استاد رضا رهگذر به آدرس ذیل رجوع نمایند: (رهگذر، رضا؛ گوشه ای از اخلاقیات هدایت در زندگی و آثرش، ماهنامه اقلیم نقد، شماره 11، تیر 1392)